DIGITAAL IENMANSTYDSKRIFT ORANZJERY DE KOPSPIKER

Heifetz Plays Paganini

De kriten fan de Elzas

Ik liet dy La Petite Pierre sjen, de breidsskat fan har wâld, in himel oan tûken berne,

De flecht fan har fûgels dy’t op oare fûgels jeie,

It twaris libjend blommemoal ûnder it fjoer fan blommen,

In toer jinsen omhegen hyst allyk in pirateflagge,

De mar dy’t wer widze waard fan ’e mûne, de sliep fan in lyts bern.

Dêr’t myn sniegurdle my altefolle beneare,

Under de kape fan in rots fol kraaiepjukkels,

Liet ik de winterneed farre.

Hjoed leaven wy elkoar sûnder takomst en sûnder mear,

Fjurrich of skruten, ferskillend mar tegearre,

Weikeard fan ’e stjerren, dy’t altyd fleane sûnder oait oan te kommen.

It skip set koerts nei de hege blêdesee.

Alle ljochten binne dôve as it ús oan board nimt.

Al foar de iere moarn steane wy yn syn tebinnenbringen.

Hy hoede ús bernetiid, joech ús gouden jierren brea,

De oanroppene, de gast mei ús op reis, salang’t wy leauwe yn syn wierheid.

.

.

(René Char; oersetting Abe de Vries)

Lang libje!

.

Dit lân is mar in geastlike winsk, in tsjin-grêf.

Yn myn lân nimme se de mylde bewizen fan ’e maityd foar kar,

De skovel klaaide fûgels boppe de fiere doelen.

De wierheid wachtet op it moarnsljocht njonken in kears.

It finsterglês is ferskiere. Wat makket it wa’t wach is út.

Yn myn lân stelle se de oandiene man gjin fragen.

Gjin lilkaardige skaden falle op it kantele boat.

In heal wolkom is frjemd yn myn lân.

Se liene allinnich wat se mei in tajefte weromjaan kinne.

Blêden, in protte blêden ha de beammen fan myn lân.

De tûken ha it frij en draach gjin fruchten.

Der is gjin betrouwen yn de oprjochtens fan de oerwinner.

Yn myn lân sizze se tankewol.

.

.

(René Char)

Perlman - Vivaldi, Concerto in A-min., Op. 3, diel 6

Vivaldi yn Voorburg

Vergunning voor Harlinger afvaloven had niet mogen worden verleend

(tekst: statenfractie GrienLinks)

Gaten tussen antwoorden Gedeputeerde Staten en feiten rondom afvaloven

GrienLinks wil absolute helderheid bij evaluatie

De GrienLinks Statenfractie volgt de ontwikkelingen rond de Reststoffen Energie Centrale in Harlingen al vanaf 2007 kritisch. Het laatste jaar rijzen er bij onze fractie met name vragen over de wijze waarop het College van Gedeputeerde Staten omgaat met informatie naar burgers en Provinciale Staten. Antwoorden van het College op vragen van GrienLinks blijven onbevredigend. En daarnaast blijkt, dat feiten en documenten de antwoorden van GS tegenspreken. GrienLinks wil absolute duidelijkheid bij de evaluatie die het College gaat opstellen.

Kernpunt van onze vragen is altijd geweest dat we willen weten waar het College zich baseert bij de ongegrondverklaring van enkele zienswijzen op de beschikking REC. Er werd in die zienswijzen gesteld dat de verspreidingsberekeningen niet juist zijn en dat de emissienormen niet haalbaar zijn. Het College wijst de zienswijze af op grond van externe toetsing door twee ter zake deskundige externe bureaus. Logischerwijs wilden de burgers die de zienswijzen indienden, die toetsing ook wel eens zien. Maar dat weigerde het College. Vervolgens heeft de GrienLinks fractie in maart 2009 aan het College gevraagd of ze die toetsing toch openbaar wilden maken. Ook dat weigerde het College.

Eerst stelde het college dat de toetsing en die berekeningen vervat zitten in e-mails met bijlagen en persoonlijke beleidsopvattingen. Later zegt het College dat één bureau, Witteveen en Bos, de verspreidingsberekeningen wel geverifieerd hebben maar niet op papier gezet. Pas na herhaalde schriftelijke vragen én een WOB (Wet Openbaarheid Bestuur) door drie politieke partijen heeft het College het bureau Witteveen en Bos gevraagd die berekeningen alsnog op papier te zetten. Helaas was de opdracht blijkbaar maar beperkt, want de openbaar gemaakte berekeningen betreffen alleen het component ‘geur’ en is bijvoorbeeld de windmolen als verstorend object in de verspreiding niet meegerekend.

Onze conclusie is dan ook dat er ten tijde van de aanvraag van Omrin misschien wel getoetst is, maar het College dit dan niet openbaar wil maken. Of er is niet getoetst. Maar waar heeft het College zich dan op gebaseerd bij de ongegrondverklaring van de zienswijzen? En hoe heeft het College de vergunning af kunnen geven als er geen toetsingen zijn van de berekeningen van Omrin?

Opvallend is daarnaast dat in de antwoorden van GS op onze vragen, er nog maar sprake is van één bureau, namelijk bureau Witteveen en Bos. Het bureau Royal Haskoning is verdwenen. Er wordt in de antwoorden van GS op onze vragen nergens gerefereerd aan toetsingen of zelfs maar e-mails van Royal Haskoning. Ook in gesprekken met het adviesorgaan van de Raad van State (de hoogste rechter bij milieuvergunningen) – de StAB - stelt het College dat het door twee bureaus is bijgestaan; Royal Haskoning en Witteveen + Bos. Maar, zeggen vertegenwoordigers van het College tegen de Stab: “Door genoemde bureaus zijn geen rapportages opgesteld”. Dit kan worden teruggelezen op pagina 43 van het rapport van de StAB uit juli 2009.

Maar inmiddels hebben we in de lijst van stukken die door GS (als gevolg van het WOB verzoek van de politieke partijen) op 20 augustus 2009 openbaar zijn gemaakt wel degelijk een rapport van Royal Haskoning aangetroffen, een ‘definitief rapport’ van 27 juni 2008. En let op: dit rapport is zeer kritisch over o.a. de compleetheid van de aanvraag van Omrin, de controleerbaarheid van het rendement van de centrale en vooral over de emissies en de toetsing ervan. Royal Haskoning stelt in dat rapport dat de vergunning niet op deze manier verleend kan worden. Uit de lijst met openbare stukken blijkt niet dat zij op die mening terug zijn gekomen. Op 20 augustus 2008 verleent GS vervolgens de vergunning aan Omrin voor de REC. Wij kunnen uit de informatie van GS niet herleiden waar GS zich daarbij op gebaseerd heeft.

Provinciale Staten moeten Gedeputeerde Staten kunnen controleren. En nog belangrijker: de inwoners van Fryslân moeten de provinciale overheid kunnen vertrouwen. Daarbij moeten de feiten en wat het College zegt, elkaar niet tegenspreken. Daarom wil GrienLinks absolute duidelijkheid bij de evaluatie die het College gaat opstellen.

Irona Groeneveld
Fractievoorzitter GrienLinks statenfractie

Johnny Cash - 25 Minutes To Go

Oanjefte

.

Huub Mous wol graach witte wat der mei syn manuskript oer Reve yn Fryslân bard is. Hy kriget syn sin. Ik ha de plysje hjoed frege om it út te sykjen.

.

It bestân is troch him nei myn wurkmail stjoerd. Miskien kin de plysje ûndersykje – troch relevante digitale ynformaasje fan de kompjûtersystemen fan de Friese Pers Boekerij tsjin it ljocht te hâlden - oft it dêrnei nei in oar mailadres trochstjoerd is. Of dat it nei in printer stjoerd is, sadat de kâns bestean soe dat ik it papieren dokumint de doar út sjoud ha.

.

It kin fansels ek wêze dat ik it manuskript út de holle leard ha, om de ynhâld dan mar op dy wize oan tredden troch te jaan. Mar dat kin de plysje wierskynlik net kontrolearje.

.

By de plysje yn Dokkum leit sûnt fannemoarn in oanjefte tsjin Huub Mous fanwege hunerij en rabberij, foar wa’t gjin Frysk lêze kin: fanwege ‘smaad en laster’. In oare wize om dizze skizofrene skandeblaaier de bek te binen is der net.

.

It is no Mous dy’t mar wachtsje moat op de dingen dy’t komme. For Whom The Bell Tolls.

.

Leve Dokkum en Damwâld! No Frjentsjer noch..

Geweldich nijs: de gemeenten Dongeradeel en Dantumadiel stappe, yn neifolging fan earder al Smellingerlân, út it ûnhillich bûn dat himsels Omrin neamt. De gemeentebestjoeren yn Dokkum en Damwâld binne ta de konklúzje kaam dat Omrin fierstente djoer is en dat se it ôffal better troch in oare organisaasje ferwurkje litte kinne. Se ha ek de konsekwinsje fan dy konklúzje ûnder eagen sjoen en in tige moedige stap naam. In stap út Omrin.

Nei de moard op Bonifatius, net goed foar it imago, komt Dokkum dan einlings dochs ris posityf yn it nijs: mei de moard op Omrin. Want it is sa’t it ûndersyksburo PriceWaterhouseCoopers yn 2007 al skreau oer de levering fan ôffal troch Fryske gemeenten oan it jiskefabryk-op-kommendewei yn Harns: “Wanneer echter één of meerdere gemeenten hiervan afzien, staat het fundament onder de REC op losse schroeven.”

Yn Noardeast-Fryslân hawwe bestjoerders blykber noch de moed om in eigen wei te gean, en se fertsjinje fan datoangeande respekt en bewûndering. Omrin bedonderet de Fryske boarger, sa’t ik in pear moanne lyn yn de Leeuwarder Courant skreau: Omrin freget fierstente folle jild foar de ferwurking yn ferliking mei oare ôffalferbaarners yn Nederlân. De ferskillen rinne op ta sa’n 50, 60 euro per ton, en hokker gemeentebestjoer kin soks noch útlizze oan syn belêstingbetellers?

Dongeradeel en Dantumadiel litte har, lykas Smellingerlân, net ôfskrikke troch de driging fan juridyske prosedueres en claims. It is tige spitich dat earder Frjentsjerteradiel dêr al foar troch de knibbels gien is. It soe de ried fan dy gemeente siere as er ûnder de nije omstannichheden ree wie om ien en oar op ’e nij te bepraten. Eastergo hat sprutsen. No Westergo noch!

Yn Nes wenje gjin Marokkanen

Wy binne wer thús. Fryslân, lân fan Friezen, of sjoch en harkje nei de fize, ynsinewearjende mar krekt net planút stellende ynternettekstkes fan Eeltsje Hettinga en Elske Schotanus, de Jut & Jul dy’t inoar neipratend ivich en altyd en oeral it brune gefaar sjogge, it nasjonalisme dat út ’e bocht fljocht, it rassisme dat om ’e hoeke klear stiet. Mar gelokkich is it FAFK alive & kicking.

It nijste slachtoffer fan dit duo – dat syn praktiken mar gewoan útoefenje kin op it worldwideweb, sûnder replyk te krijen, sûnder in wjerwurd, sûnder in spoar fan in troch har ferûnderstelde ‘Fryske Mienskip’ dy’t der wat tsjin yn bringe kinne soe – is de alsidige keunstner Gerrit Breteler út Nes. De clip by syn nijste nûmer Simmertreast (yn ’e mande mei Syb van der Ploeg) doocht net, want der komme allinnich mar blonde famkes yn foar.

De earste dy’t har bittere galle kwyt moast, wie Elske op www.go-gol.nl (16-10): “Nearne yn it noarden fan Fryslân falt in Sjinees, in Iraniër of in Marokkaan te bekennen; de froulju ha omtrint stik foar stik wyt hier en de manlju ride as hearskers op harren hynders yn in lânskip dat net bedoarn is troch grize skimmel en grutte diken. It jeit troch de fjilden en jachtet ûnder de kust troch, wêrachter men, noch krekt net, de blanke top der duinen sjocht. De byldtaal is dy fan ’e jierren tritich (..).”

Krekt: jierren tritich. Brrr, minsken, hoedzje jimme foar Gerrit, hjir is in rassist, nee, in krypto-faksist oan it wurk.

En och, Hettinga woe net foar har ûnder dwaan. Hy hat it oer “van vreemde smetten vrije beelden” (gogol.web-log.nl, 7-11). En: “(..) een hobbelende boerenkar, met een dozijn jonge, gezonde en roomblanke Fryske fammen in een Fries landschap, voorgesteld als een zuiver, onaangetast en niet door Vooruitgang bedorven ruimte. Geen hoofddoekje in te bekennen, geen allochtoon in te zien. Fatima, Ebru en Ohmar doodverklaard.”

Sokke teksten meitsje my suver nostalgysk. Ik krij ynienen wer âlde bekende fizioenen troch fan in jier as wat tebek, doe’t ik sels it mikpunt wie fan dizze bêste minsken en harren ienfâldige, sis mar bernlike wrâldbyld. Ik hie myn wurdearring foar de poëzij fan Douwe Kiestra blike litten, en dus wie ik wat yn ’e warry en hja soenen my wol efkes helpe.

Gerrit, dy’t om al dy hynders mei ruters byinoar te krijen alle stâllen en buorkerijen tusken Nes, Wierum en Paesens-Moddergat ôfbelle hat, joech wol in ûntnofterjende reaksje op de “krityk” fan it pseudo-FAFK: “Ja, mar wat wol dy lul no eins? Hjir yn Nes wenje no ienris gjin Marokkanen.”

En tsja, it kin allegear mar, hjir yn de ‘Fryske Mienskip’, dêr’t de swarte skiep foar master opslagge en de oaren mar eangstich in oare kant útsjogge. Aansens bletterje se wat oer my! Sa njonkelytsen moat ik trijedûbel spuie fan dit knyp- en krûpkonterige miljeu, hjirre, Fryske skriuwers, Fryske yntellektuelen, Fryske blêden, Fryske boekewiken, ha, ha.

Mar ien treast: Simmertreast & Giftige Simmer.